Film Çelıncı 26 ve 27. Gün

Bir başka sıkıcı filme daha hoş geldiniz. Hacı ne çene varmış adamlarda film boyunca susmadılar amk.. Habire konuş konuş konuş, o susunca radyodan Obama konuş konuş konuş.. Beynim eridi aktı burnumdan, tutamadım, bir veda bile edemedim.

Gariptir ki bu filmde Brad Pitt bir şey yemedi. "Bir kere de bir şey yemeyeyim" demiş de filmde oynamış herhalde.

Çok sıkıcı. Erkek çenesi diye bir şey yaratmışlar mübarek..

En sevdiğim karakter yok.

En sevdiğim dialog Jackie'nin insanları "kibarca" uzaktan uzaktan öldürmesi ile ilgili anlattıklarının bulunduğu dialog idi. Bir de sondaki "Amerika bir ülke değil, Amerika bir iştir." sözleri..

En sevdiğim sahne de yok ama şu aşağıdaki sahnede kaç tane içki içildi hesabını tutamadım. Masadaki içkiler hiç bitmedi nereden çıktı o bardaklar görmedim. Tam bir muamma..

Cumartesinin filmi Snow Angels da ne kadar sıkıcı film varsa toplamışım dedirtti. En nefret ettiğim konsept: Bir çok farklı karakter kendi hayat mücadelesini veriyor, ara ara hepsinden sahneler giriyor sonra bir felaket (yılbaşı, sevgililer günü vb. günlerde tam tersi) hepsini bir araya getiriyor..

Baydı.. Resmen film bana baydı..

Son dakikalarındaki Psikopatlığa Giriş 101 bile bayıktı. Sam Rockwell "Çikolata sevmeyen vaa mı" diye sorsa tam olacaktı (bu olayı hatırlayan kaldıysa ne mutlu sdjvhf)

En sevdiğim karakter Lila. En sabit, sakin, düzgün insan oydu..

En sevdiğim dialog yok.

En sevdiğim sahne de Glenn'in kafasına sıkarak beni bu 2 saatlik işkenceden kurtardığı sahneydi.

Pazarın filmi virüs çıktı beyler, pazartesiyle birlikte çiziktireceğim. Sori. Bu video da benden size gelsin.

                                    

Film Çelıncı 13. ve 14. Gün

Moon da harika ötesi filmler kuşağındanmış. En başından böyle bir şey çıkacağını bilmiyordum. Bunca zaman izlememiş olmam büyük kayıp. Tavsiye ederim.

En sevdiğim karakter 2. Sam idi.

En sevdiğim dialog Gerty ile geçen "Beni neden kolluyorsun?" "İşim bu Sam" gibi bir dialog idi.

En sevdiğim sahne Gerty'nin suratlarının değiştiği sahnelerdi. Hatta bir tanesi:

Pazar günün filmi de Stand By Me idi. Bu filmi ben yıllarca millete izledim diye yutturdum. Her muhabbeti açıldığında "He yaa ne güzel filmdi" gibi gazlayıcı cümlelerle milletin anlattığı ayrıntıları sanki ben de fark etmişim gibi konuya müdahil de oldum. Artık içim rahat. İzlemedim değil artık. Yalnız o zamanın bebelerinin oyunculukları bir harikaymış gerçekten. İki günün de en belirgin özellikleri dehşet oyunculukların olmasıydı.

En sevdiğim karakter Teddy idi. Kulağı yanık olan.

En sevdiğim dialog Chris ile Gordie arasında geçen bir dialog idi. "Sen benim babam değilsin." "Keşke olsaydım." şeklinde..

En sevdiğim sahne de (tüm o sülüklü sahnelere rağmen) ölü çocuğu bulduktan sonra Gordie'nin ağladığı sahneydi.

Çok şükür ki bu ay seçtiğim filmlerden çok memnunum. Geçen seferki gerçekten kötü filmlerin bir araya gelmesiymiş. Çelınc o kadar da sıkıcı bir olay değilmiş.